بانویه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بانویه . [ ی َ ] (اِخ ) یکی از دو نفر رسولی که بازان بدستور خسرو پرویز برای تحقیق امر حضرت محمد (ص ) به مدینه فرستاد و در همان هنگام حضرت خبر درگذشت خسروپرویز را به این دو رسول داد. و رجوع به حبیب السیر چ طهران ص ١٣٠ شود.
بانویه . [ ی َ ] (اِخ ) نام مادر ابواسحاق ابراهیم بن شهریار کازرونی از متصوفه ٔ معروف قرن پنجم است . (شیرازنامه ص ١٠٥ از تاریخ عصر حافظ ص ١٣٨).
بانویه . [ ی َ ] (اِخ ) قیصر ملقب به بانویه . محدثه بود و از ابوالخیر باغبان روایت کرده است و بسال ٦٠٧ هَ . ق . درگذشته . (از اعلام النساء ج ٤ ص ٢٢٥).