بان سوله
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بان سوله . [ ل ِ ] (اِخ ) دهی است از بخش گوران شهرستان شاه آباد که در ٣٢ هزارگزی شمال باختر گهواره و ٧ هزارگزی آئینه وند واقع است . ناحیه ایست کوهستانی و سردسیر و دارای ٤٥٠ تن سکنه . آب آنجا از چشمه تأمین میشود. محصول عمده ٔ آن غلات و لبنیات و شغل مردمش زراعت و گله داری است . ساکنین آن از تیره ٔ تفنگچی هستند و در پنج آبادی کوچک نزدیک بهم سکونت دارند و به این اسامی خوانده میشوند: بانسوله ٔ کلبعلی، بانسوله ٔ نام خواست، بانسوله ٔ حاتم، بانسوله ٔ ملک علی و بانسوله شیراز. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٥).