بامیا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بامیا. (اِ) بامیه . نام گیاهی است از طایفه ٔ پنیرکیان، دارای میوه های خوراکی با لعاب بسیار . (از گیاه شناسی گل گلاب ص ٢٠٣). نوع گیاهی است که میوه ٔ آن بشکل دانه های فلفل فرنگی مخروطی شکل است و آنرا در خورشها بکار دارند. ◄ نوعی شیرینی از جنس زلوبیا (زلیبیه، زلیبیا زلبیا) که چون شکل میوه ٔ بامیا دارد بدین نام خوانده شده است . رجوع به بامیه شود.