باماوردی

باماوردی . [ وَ ] (ص نسبی ) منسوب به باماورد از نواحی فارس . (از معجم البلدان ).

باماوردی . [ وَ ] (اِخ ) ابوالقاسم عبیداﷲبن مبارک حسن بن طراد باماوردی ساکن قطیعه ٔ عجم در باب الازج بغداد. وی در حدود سال ٥٣٩ هَ . ق . تولد یافت و بسال ٦١٥هَ . ق . درگذشت . عبیداﷲ و برادرش عبدالرحیم هر دو معروف به «ابنی القابله » بودند. (از معجم البلدان ).