بالابیگلو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بالابیگلو. [ ب َ ] (اِخ ) از ایلات اطراف اجارود آذربایجان که در حدود ٣٠٠ تن اند و در سبلان مسکن دارند و قشلاقشان مغان است . (از جغرافیایی سیاسی کیهان ج ٣ ص ١٠٧).
بالابیگلو. [ ب َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان مغان بخش گرمی شهرستان اردبیل که در ٥١ هزارگزی شمال باختر بیله سوار و ٢٠ هزارگزی شوسه ٔ بیله سوار به اصلاندوز واقع است . ناحیه ایست کوهستانی و گرمسیر، دارای ١٦٦ تن سکنه . آب آن از چشمه تأمین میشود. محصول عمده ٔ آن غلات و حبوبات و شغل اهالی زراعت و گله داری و راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٤).