فرهنگ لغت

بافد

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بافد. (اِخ ) بلده ای از بلاد کرمان بین راه شیراز و فارس .(از الانساب سمعانی ). شهرکی است به کرمان بین راه شیراز بکرمان و از نقاط گرمسیر است . و گروهی از محدثان از آن شهر برخاسته اند که ابوعبداﷲ اسماعیل بن عبدالغافر فارسی از آنان روایت کرده است . (از معجم البلدان ). معرب بافت . (ناظم الاطباء). و رجوع به بافت شود.

معنی بافد | فرهنگ لغت