باغ سیاووشان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باغ سیاووشان . [ غ ِ ] (اِخ ) باغ سیاوشان . نام نوایی از موسیقی .(فرهنگ رشیدی ) (آنندراج ) (انجمن آرای ناصری ) (ناظم الاطباء). نوایی است که مطربان زنند. (فرهنگ اوبهی ) (لغت فرس اسدی مصحح مرحوم اقبال ص ٤٠٥). نام صوتی است ازموسیقی . (هفت قلزم ) (برهان ). نوایی از موسیقی . (آنندراج ) (فرهنگ جهانگیری ). نغمه ای است از موسیقی . (فرهنگ ضیاء). یکی از الحان سی گانه ٔ باربد خنیاگر خسروپرویز است . (از فرهنگ شعوری ج ١ ورق ١٨١) : قمریان راه گل و نوش لبینادانند صلصلان باغ سیاووشان با سروستاه . منوچهری . گه به بستان اندرون بستان شیرین برکشد گه بباغ اندر همی باغ سیاووشان زند. رشیدی .