باشگل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باشگل . [ گ ُ ] (اِخ ) دهی است جزء دهستان قاقازان بخش ضیأآباد شهرستان قزوین که در ١٨ هزارگزی مرکز بخش و در ١٢ هزارگزی راه عمومی واقع است . ناحیه ای است سردسیر و دارای ٢٢٠ تن سکنه و آب آن از قنات و چشمه تأمین میشود. محصول عمده ٔ آن غلات و میوه و لبنیات و شغل مردمش زراعت و گله داری و گلیم و جاجیم بافی و راه آن مالرو است . ساکنین کرد آن از طایفه ٔ جلیلوند هستند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ١).