بارگاه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بارگاه . (اِخ ) مدخل آتشفشان کوه دماوند که از سُلفاتار گرفته شده (٣٦٠٠ گز) و مقدار زیادی گوگرد و بخارات سفید از آن متصاعد می شود.
بارگاه . [ رِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان منوجان بخش کهنوج شهرستان جیرفت که در ٥٤ هزارگزی جنوب کهنوج سر راه فرعی کهنوج به میناب در کوهستان قرار گرفته است . هوایش گرم و دارای ٥٠ تن سکنه میباشد. آبش از چشمه و محصولش خرما است، شغل مردمش زراعت و راهش فرعی است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٨).
بارگاه . (اِ) رجوع به بارچا شود.