بارک ا

بارک ا. [ رَ کَل ْلاه ] (ع جمله ٔ فعلیه ٔ دعایی ) به محل تحسین و تعجب مستعمل است . (آنندراج ) (دِمزن ). خدا مبارک کرد یا کند. لفظ مذکور بیشتر در تعجب و تحسین استعمال می شود. (فرهنگ نظام ). کلمه ٔ تحسین مأخوذ از تازی یعنی برکت دهد تو را خدای . (ناظم الاطباء). مخفف بارک اﷲ لک ؛ برکت دهاد ترا خدای تعالی . زه . افزون باد. بگوالاد. خدای افزونی دهد. آفرین و مرحبا. (ناظم الاطباء). آفرین . احسنت . وه وه . خَه خَه . تبارک اﷲ. تعالی اﷲ. بَخ بَخ . بَه بَه : گر این فصل بر کوه خوانی همانا که جز بارک اﷲ صدایی نیابی . خاقانی . راویان کآیت انشاء من انشاد کنند بارک اﷲ همه بر صاحب انشا شنوند. خاقانی . الوداع ای دمتان همره آخر دم من بارک اﷲ چه بآیین رفقایید همه . خاقانی . کلک تو بارک اﷲ، بر ملک و دین گشاده صد چشمه آب حیوان از قطره ٔ سیاهی . حافظ. ♦ امثال : از بارک اﷲ قبای کسی رنگین نشود . (امثال و حکم دهخدا). بارک اﷲ قبای کسی را رنگین نکند . (امثال و حکم دهخدا).