باران کمان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باران کمان . [ ن ِ ک َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) مرادف باران تیر. تیر بسیار. رجوع به باران تیر شود. در آنندراج این ترکیب بدینسان آمده : بمعنی خود، اوحدالدین انوری گوید : نگهای علم در سپهر پیچد باران کمان بی بخار باشد (؟). (از آنندراج ) (از بهارعجم ).