بادگذار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بادگذار. [ گ ُ ] (اِ مرکب ) روزن باد که گذرگاه باد باشد. (آنندراج ). روزنی که روی بر باد بود و بادگیر. (ناظم الاطباء: بادگزار (کذا)). آنجا که همیشه باد درگذرد. منخرق الریح . بادگذر. (منتهی الارب ). ◄ افسانه گو و داستان گو را گویند. (آنندراج ). قصه خوان . (ناظم الاطباء: بادگزار).