باده پیمای

باده پیمای . [ دَ / دِ پ َ / پ ِ ] (نف مرکب ) باده خوار. شرابخوار. (آنندراج ) : من از رنگ صلاح آن دم بخون دل بشستم دست که چشم باده پیمایش صلا بر هوشیاران زد. حافظ. رجوع به باده پیما شود. ◄ یک قسم ناخوشی . (ناظم الاطباء).