باده پرست

باده پرست . [ دَ / دِ پ َ رَ ] (نف مرکب ) بسیار میخواره . (ناظم الاطباء). کنایه از دائم الخمر. (آنندراج ). بسیار میخوار را گویند. می پرست . بنده ٔ می : بپیری بمستی میازید دست نه نیکو بود پیر باده پرست . فردوسی . شه بامّید ماست باده پرست من قلم دارم و تو تیغ بدست . نظامی . عاشقی را که چنین باده ٔ شبگیر دهند کافر عشق بود گرنشود باده پرست . حافظ. کمر کوه کمست از کمر مور اینجا ناامید از در رحمت مشو ای باده پرست . حافظ.