باده زدن

باده زدن . [ دَ / دِ زَ دَ ] (مص مرکب ) باده خوردن . می خوردن . می زدن . و رجوع به آنندراج شود. باقر کاشی گوید : ما ز روز ازل از عشق و جنون دم زده ایم باده ٔ عشق ز پیمانه ٔ آدم زده ایم . میرزا معز فطرت گوید : دگر کجا زده ای باده ای قیامت حسن که کرده محشر گلها بهشت رنگ ترا. (از آنندراج ).