بادشاه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بادشاه . [ دِ ] (اِ مرکب ) مرکب است از باد یا پاد و شاه، لفظ اول که پاد است بمعنی تخت باشدچه در اصل پات بود تای فوقانی را بدال بدل کردند و لفظ پاد بمعنی پاسبانی و پائیدن نیز آمده، و لفظ شاه بمعنی خداوند است . (آنندراج ). پادشاه . (ناظم الاطباء). رجوع به پادشاه شود. ♦ بادشاه جهانگیر عالم بالا ؛ کنایه از آفتاب باشد. (آنندراج ) (مجموعه ٔ مترادفات ص ١٣).