بادزنه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بادزنه . [ زَ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) بادزن را گویند و بعربی مِروحه خوانند. (برهان ) (ناظم الاطباء). بادزن و بادبیزن باشد : بادزنه دست بدست همه وز دم او باد بدست همه . امیرخسرو (از جهانگیری ) (از آنندراج ). بادبیزن باشد. (از شرفنامه ٔ منیری ). رجوع به شعوری ج ١ورق ١٩٠، و بادبزن و بادبیزن و بادزن شود. ◄ سوارخ کوچک تنور.