باد یمانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باد یمانی . [ دِ ی َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) باد منسوب به یمن . ریح یمانیه . یعنی بادی که از جانب یمن آید چنانکه حضرت رسالت پناه صلی اﷲ علیه و آله و سلم فرمود: انی وجدت نفس الرحمن من الیمن ؛ یعنی بدرستی که یافتم نفس رحمان را در یمن، بعضی گویند مراد از آن خواجه اویس قرنی است و بعضی گویند همین باد یمانی مراد است و آن بادی لطیف است و بعضی باد بهار مراد دارند. ◄ در اصطلاح سالکان، عبارت ازنفس روحانی است، زیرا که روح طرف راست است و در شرح مخزن میگوید باد بهار اوست . (آنندراج ) : باد یمانی بسهیل نسیم ساخته کیمخت زمین را ادیم . نظامی . سنگ و گل را کند از یمن نظر لعل و عقیق هرکه قدر نفس باد یمانی دانست . حافظ. و رجوع به باد شود.