بابین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بابین . (اِخ ) نام عشیره ای از اکراد شهرزور: پس از آنکه بغداد بدست هلاکو افتاد اکراد شهرزور راه فرار پیش گرفتند، جماعتی بمصر رفتند و از آن میان عشیره ٔ لاوین و بابین به الجزایر (شمال آفریقا) افتادند. (تاریخ کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او ص ١٩٧ از دائرة المعارف اسلام، ذیل کلمه ٔ کرد از ابن خلدون ).
بابین . [ ب َ ] (اِخ ) تثنیه ٔ باب . موضعی است به بحرین . (معجم البلدان ) (مراصدالاطلاع ) (آنندراج ).