باباحسین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باباحسین . [ ح ُ س َ ] (اِخ ) عبداللطیف فرزند الغبیک پس از قتل پدر ازین پدرکشی تمتعی نیافت، زیرا پس از آنکه برادرش عبدالعزیز را نیزبقتل آورد بنوبت خود در سال بعد یعنی در ٨٥٤ هَ . ق . / ١٤٥٠ م . بدست شخصی موسوم به باب حسین کشته شد و از عجایب آنکه ماده تاریخ این قتل نیز در عبارت «بابا حسین کشت » درست آمده . (از سعدی تا جامی ص ٤١٩) (حبیب السیر چ خیام ج ٤ ص ٤٣) (رجال حبیب السیر ص ١٢٥).
باباحسین . [ ح ُ س َ ] (اِخ ) دهی از دهستان ریمله بخش حومه ٔ شهرستان خرم آباد ٢٤ هزارگزی شمال باختری خرم آباد، ٩ هزارگزی شمال باختری راه شوسه ٔ خرم آباد به هرسین کرمانشاه، تپه ماهور. معتدل مالاریائی . سکنه ٦٦تن شیعه لری لکی . آب آن از چشمه سار. محصول آن غلات، تریاک، لبنیات و پشم . در چادر و ساختمان زندگی مینمایند. ساکنین از طایفه ٔ حسنوند هستند برای علوفه ٔ احشام بگرمسیر می روند. (فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٦).