باباافضل کاشانی | رباعیات | رباعی شماره ۱۷۲

گیرم که سلیمان نبی را پسری بر باد نشسته‌ای، جهان می‌سپری گیرم که به کام توست گیتی، شب و روز بنگر که پدر چه برد تا تو چه بری