ایعاک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ایعاک . (ع مص ) (از «وع ک ») در خاک مالیدن چیزی . ◄ غلطانیدن سگ صیدرا در خاک . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). در خاک گردانیدن سگ صید را. (تاج المصادر بیهقی ). ◄ انبوهی کردن شتران را بر آبخور. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ سخت افتادن در دویدن . ◄ رفتن کارزار دلیران چنانکه در هم آویزند. (منتهی الارب ) (آنندراج ).