ایطاء

[ ع. ]<BR>۱- (مص م.) پایمال کردن.<BR>۲- (اِ.) از عیوب قافیه و آن تکرار قافیه در شعر است.<br>

[ ع. ] ۱- (مص م.) پایمال کردن. ۲- (اِ.) از عیوب قافیه و آن تکرار قافیه در شعر است.

ایطاء. (ع مص ) (از «وطء») پایمال کردن . (غیاث اللغات ) (آنندراج ).بسپردن دادن، یقال : اوطأ فرسه ؛ ای حمله علیه فوطئه و اوطاء الشی ٔ فوطئه . ◄ بر کار نادانسته و ناپیدا فرمودن کسی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ).