اویشن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اویشن . [ اَ ش َ ] (اِ) بر وزن کشیدن سعتر را گویند و بعضی گویند نوعی از سبزی خوردنی است که در میان پیاز و ترب کارندش . (مؤید الفضلاء).
اویشن . [ اَ ش ِ ] (اِ) نگاه و نظر و دیدار. (ناظم الاطباء). بصارت و بینایی . (آنندراج ).