اوفتان

اوفتان . (نف، ق ) در حال اوفتادن . (شرفنامه ٔ منیری ) : خاک جهان ز اشک عدوی تو گل شده ست زان دولت تو آمده خیزان و اوفتان . کمال سپاهانی (شرفنامه ). ♦ اوفتان خیزان، اوفتان و خیزان ؛ در حالت افتادن و برخاستن : بیامد اوفتان خیزان برمن چنان مرغی که باشد نیم بسمل . منوچهری . خوناب جگر ز دیده ریزان چون بخت خود اوفتان و خیزان . نظامی . بر سر خاک اوفتان خیزان ز جور آسمان از تظلم خاک هم بر آسمان خواهم فشاند. خاقانی (دیوان چ سجادی ص ٥٩٧). پروانه ام اوفتان و خیزان یک بار بسوز و وارهانم . سعدی .