اوستام
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اوستام . (اِ) استام . یراق زین و لگام اسب . (برهان ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (انجمن آرا) : چون برآهختی ز تن شرم ای پسر یافتی دیبا واسب و اوستام . ناصرخسرو. ◄ ستون و عمود. ◄ پشتی و حامی . (ناظم الاطباء). ◄ امین و مردم معتمد و معتبر. ◄ اعتماد. (ناظم الاطباء) (برهان ) (آنندراج ). ◄ آستانه ٔ در خانه . (ناظم الاطباء) (انجمن آرا). اوستان . (انجمن آرا). آستانه ٔ خانه . (برهان ) : اندر جهان تهی تر از آن نیست خانه ای کز وام کرد مرد ورا فرش واوستام . ناصرخسرو.