اورست
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اورست . [ اِ وِ رِ ] (اِخ ) قله ای به ارتفاع ٨٨٨٢ متر بر مرز تبت و نپال در هیمالایا. کوششهای بسیاری برای صعود بقله ٔ اورست بعمل آمده و اشخاصی جان خود را بر سر این کار گذاشته اند. در ١٩٥١ ا.ا.شیپتن راهی از جنوب اورست کشف کرد که صعود به قله را ممکن ساخت . در ١٩٥٢م . هیأتی از پویندگان سویسی عازم بالا رفتن از اورست شدند و تا ارتفاع ٨٦٠٠ متر از آن صعود کردند و این منتهای ارتفاعی بود که تاآن تاریخ بشر از کوه بالا رفته بود. بالاخره در ١٩٥٣ هیأتی به ریاست ج . هانت عازم صعود بر فراز اورست شد و دو تن از اعضای این هیأت برای نخستین بار بقله ٔ اورست رسیدند. (دایرةالمعارف فارسی ). یکی از بلندترین قلل جبال هیمالایاست و در بین َ٥٩ ْ٢٧ عرض شمالی با َ٣٧ ْ٤٨ طول شرقی واقع شده و ٨٨٣٦ متر ارتفاع دارد این قله را بنام مهندس انگلیسی که ارتفاع آنرا اندازه گرفته است نامگذاری کرده اند. (قاموس الاعلام ترکی ).
اورست . [ اِ وِ رِ ] (اِخ ) سر جورج ... (١٧٩٠- ١٨٦٦م .) نقشه بردار بریتانیایی اهل ویلز بود و در کارهای نقشه برداری هند خدمت کرد (١٨٠٦ - ١٨٤٣). کوه اورست از او نام گرفته است . (دایرةالمعارف فارسی ).