اورانوس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اورانوس . (اِخ )٣ در دین یونان خدای آسمان (رب النوع ) و اول فرمانروای جهان، پسر گایا و پدر تیتانها و سیکلوپها.وی چون از دیدن هیکل کریه فرزندان خود بیزار بود آنها را در تارتاروس محبوس کرد. گایا کرونوس را برانگیخت تا او را معزول کرده و بجایش نشست . از خونش که بزمین ریخت عفریت ها و ارینوئس برخاستند و از آنچه بدریا ریخت آفرودیته بوجود آمد. (دایرةالمعارف فارسی ).
اورانوس . (یونانی، اِ) آسمان . (ناظم الاطباء) (دایرةالمعارف فارسی ).
اورانوس . (اِخ ) در نجوم هفتمین سیاره (از لحاظ فاصله از خورشید) در منظومه ٔ شمسی، پنج قمر دارد (پنجمین در ١٩٤٨م . کشف شد). اورانوس را هرشل کشف کرد (در ١٧٨١). مطالعه در اختلالات حرکت آن منجر به کشف نپتون شد. (دایرةالمعارف فارسی ).