اوداج

اوداج . [ اَ] (ع اِ) ج ِ ودج . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به ودج شود. ◄ ج ِ وِداج . (غیاث اللغات ). ج ِ ودج . رگهای گردن . رجوع به ودج شود : گرفتم رگ اوداج و فشردمش به دو چنگ بیامد عزرائیل و نشست از بر من تنگ . حکاک مرغزی . آن شاه که گویند بجنت برد آنرا از جود که مر خون ورا ریخت ز اوداج . سوزنی . مقراضه ٔ بندگان چه مقراض اوداج بریده منکران را. خاقانی . ♦ فری اوداج اربعه ؛ در اصطلاح فقه دورگی که در دو طرف گردن جاندار است و باید این چهار رگ بریده شود تا ذبح شرعی صورت گیرد.