اوحدی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۸۱۴

با چنان شیوه و شیرینی و دلبندی و شنگی نتوان دل به تو دادن، که به جوری و به جنگی آهوی چشم تو، ای ترک کمربند کمانکش دل شیران بیابان برباید ز پلنگی چون سبکدل نشوم در کف چنگ تو؟ که روزی در نیاری ز جفا با من بیدل سرسنگی هر دمت رای کسی باشد و اندیشه جایی من ندانم که تو خود بر چه طریقی و چه ینگی سپر انداخته‌ام پیش جفا و ستم تو که به ابرو چو کمانی و به بالا چو خدنگی از تو امید چه دارم؟ که به یک عهد نپایی با تو همراه چه باشم؟ که به یک بوسه بلنگی آن چنان خوی بد و طبع ستمگر که تو داری به ز ما مرد نیابی، که صبوریم و درنگی نشوم با تو چو سوسن دو زبان گر تو نباشی باز چون گل به دورویی و چو نرگس به دو رنگی بس که چون چنگ به ناکام به نالم ز غم تو کام دل گر ز تو اکنون بستانم، که به چنگی گر نداری چو ملک طبع مخالف بچه معنی اوحدی با تو چو شهدست و تو با او چو شرنگی