اوحدی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۶

ای چراغ چشم توفان بار ما بیش ازین غافل مباش از کار ما هر زمانی در به روی ما مبند گر چه کوته دیده‌ای دیوار ما شکر آن که خواب می‌گیرد به شب رحمتی بر دیده بیدار ما ای که با هر کس چو گل بشکفته‌ای بیش ازین نتوان نهادن خار ما کاشکی آن رخ نبودی در نقاب تا نکردی مدعی انکار ما با چنان ساعد که بر بازوی اوست کس نپیچد پنجه عیار ما خلق عالم گر شوند اغیار و خصم نیست غم، گر یار باشد یار ما اوحدی، می‌بوس خاک آستان کندر آن حضرت نباشد بار ما