اوحدی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۴

بر گوشه چشم تو، که شوخ و شنگست آن خال تو دانی به کدامین رنگست؟ موریست که بر کنار بادام نشست پیداست که در لب تو شکر تنگست