اواسط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اواسط. [ اَ س ِ ] (ع اِ) ج ِ اوسط. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (غیاث اللغات ). میانه و میانه تر. (غیاث اللغات ). وسط و میانه و میان . ♦ اواسط ماه ؛ میانه های ماه . ♦ اواسط ناس ؛ مردمان میانه حال که نه چندان توانگر باشند ونه فقیر. (ناظم الاطباء). ◄ اواسط دلائل و حججی است که بدان بر دعاوی استدلال کنند. (از تعریفات سید جرجانی ).