اواب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اواب . [ اَوْ وا ] (ع ص ) آنکه به هرچیز با خدای گردد. (مهذب الاسماء). آنکه از هرچیز بخدای باز گردد. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ). بازگردنده بجانب حق . (آنندراج ). ◄ تسبیح کننده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ج، اوابون . (مهذب الاسماء).
اواب . [ اُوْ وا ] (ع ص، اِ) ج ِ آئب . رجوع به آئب شود.