انیسون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انیسون . [ اَ ] (اِ) مقاومت و اعتراض . ◄ مخالفت و ضدیت . (ناظم الاطباء).
انیسون . [ اَ ] (اِ) گیاهی که دانه های بسیار معطری دارد ولی با دانه های رازیانه غالباً مخلوط میشود. دانه های رازیانه دارای هشت شیار و دانه های انیسون که معمولاًآن را بادیان رومی میگویند دارای ده شیارند (بادیان ختایی غیر از آن است ). (گیاه شناسی گل گلاب ص ٢٣٥). بذررازیانه ٔ رومی است و در آن حلاوت است و گرمتر است ازنبطی . (قانون بوعلی سینا کتاب دوم چ تهران ص ١٥٤). بادیان رومی . (نزهة القلوب ). قسمی از بادیان رومی که زنبان و زنپان (زنیان ) نیز گویند. (ناظم الاطباء). و آن را بعربی حلوة خوانند. (آنندراج ). کمون الحلو. (منتهی الارب ). و رجوع به دزی ج ١ ص ٤٣ و تذکره ٔ ضریر انطاکی و تحفه ٔ حکیم مؤمن و نیز رجوع به رازیانه شود.