انکر
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اَ کَ) [ ع. ] (ص تف.)<BR>۱- زشت تر، ناپسندتر، ناخوشتر.<BR>۲- ناشناس تر. ؛ ~الاصوات (عا.) گوشخراش، بدآواز، دارای صدای بد.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اَ کَ) [ ع. ] (ص تف.) ۱- زشت تر، ناپسندتر، ناخوشتر. ۲- ناشناس تر. ؛ ~الاصوات (عا.) گوشخراش، بدآواز، دارای صدای بد.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انکر. [ اَ ک َ ] (ع ن تف ) منکرتر و ناشناخت تر. (ناظم الاطباء). زشت تر. (مهذب الاسماء) : ان انکر الاصوات لصوت الحمیر. (قرآن ١٨/٣١)؛ که زشت تر آوازها آواز خران است . (کشف الاسرار ج ٧ ص ٤٨٣).