انوری | دیوان اشعار | مقطعات | شماره ۳۲۲ - قسم بر بی‌گناهی

مرگ از آن به که مرا از تو خجل باید بود نه کتابی و نه حرفی و نه قیلی و نه قال سخن بنده همینست و بر این نفزاید که نیفزاید از این بیهده الا که ملال تا که امید کمالست پس از هر نقصان بیم نقصانت مباد از فلک‌ای کل کمال به چنین جرم و تجنی که مرا افکندند ای خداوند خدایت مفکن در اقوال