انوری | دیوان اشعار | مقطعات | شماره ۳۰۴ - در مذمت شعرا

عادت طرح شعر آوردند قومی از حرص و بخل گنده خویش نام حکمت همی نهند آنگاه بر خرافات ژاژ ژنده خویش گرگ و خراز این لئیمان‌اند همه دوزنده و درنده خویش انوری پس تو نیز یاد آور طیرگیهای زهرخنده خویش پیش همچون خودی ز سیلی آز سرک پیش درفکنده خویش شکر کن کین زمانش می‌بینی خواجه دیگران و بنده خویش