انوری | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۰

سر آن دارم کامروز بر یار شوم بر آن دلبر دردی‌کش عیار شوم به خرابات و می‌و مصطبه ایمان آرم وز مناجات شب و صومعه بیزار شوم چون که شایسته سجاده و تسبیح نیم باشدای دوست که شایسته زنار شوم کار می‌دارد و معشوق و خرابات و قمار کی بود کی که دگر بر سر انکار شوم خورد بر عیش خوشم توبه فراوان زنهار ببر می‌همی از توبه به زنهار شوم تو اگر معتکف توبه همی باشی باش من همی معتکف خانه خمار شوم رو تو و قامت موذن که مرا زین مستی تا قیامت سر آن نیست که هشیار شوم