انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۷۶

با روز رخ تو گرچه‌ای روت چو ماه از روز و شب جهان نبودم آگاه بنمود چو چشم بد فروبست این راه شبهای فراق تو مرا روز سیاه