انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۴

دی با تو چنان شدم به یک خاست و نشست کز من اثری نماند جز باد به دست از شرم بمیرم ار بپرسی فردا کان دلشده زنده هست گویند که هست