انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۳۱

چون پای همی تحفه برد هر جایم وز پای به پای آمدنی می‌آیم دستم شکند فلک من این را شایم آری چو گزیز نیست باری پایم