انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۶۶

داری ز جهان زیاده از حصه خویش در باقی کن شکایت و قصه خویش تا کی ز پی شکم به درها گردی بنشین و بخور طعام ذاغصه خویش