انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۵۷

چون بندگی شهت نمی‌آید خوش با ملک چو آب و دولت چون آتش برخیز و بسیج آن جهان کن خوش خوش اینجا علف گلخن دوزخ بمکش