انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۴۲

آن شد که من از عشق تو شبهای دراز با مه گله کردمی و با پروین راز جستم ز تو چون کبوتر از چنگل باز رفتم نه چنان که دیگرم بینی باز