انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۲۹

ما با این همه غم با که گساریم آخر وین غصه دمی با که برآریم آخر کس نیست که با او نفسی بتوان زد تنها همه عمر چون گذاریم آخر