انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۲۲

گویی که میفکن دبه در پای شتر تا من چو خران همی جهم بر آخر گر نه زندت صلاح قواد پسر من بر… این سخن زنم… ی پر