انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۸۶

گردون چو نشست و خاست تو می‌بیند با خلق همان شیوه چرا نگزیند چون بنشینی باد سخا برخیزد چون برخیزی گرد ستم بنشیند