انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۷۸

خوش خوش چو مرا دم تودر دام افکند در دست فراق و پای ایام افکند ای دوست بدین روز که دشمنت مباد من سوخته دل را طمع خام افکند