انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۷۴

در بزمگهی که مطربی کوس کند بر تیر قضا تیر تو افسوس کند رایات تو گر روی به بغداد نهد دجله به در ریش زمین بوس کند